W moim pustkowiu

Chmury z ołowiu

      Nade mną wiszą.

Dal mimowolna

Leśna i polna

      Oddycha ciszą.



Śnieg, co polata,

Pada jak wata

      Na rany ziemi.

Jakże zagoję

Rozpacze moje?

      Boże, jak źle mi!



Mróz w białej komży

Po drogach krąży,

      Srebrzy i boli -

Już się ukorzę,

Użal się Boże

      Mojej niedoli.


Tęsknoty moje wieczorne

Zbłąkane pod jej oknami,

I drzwi mym dłoniom oporne

Stanęły pomiędzy nami.



Ode drzwi prowadzi droga

Znaczona wzdłuż topolami;

Ta droga cała w rozłogach

Stanęła pomiędzy nami.



Dokoła dal granatowa

Szeleści złymi słowami;

Te smutne, te smutne słowa

Stanęły pomiędzy nami.



Ucicha niemoc strudzona

I ciemna noc pod gwiazdami;

Tej nocy wieczna zasłona

Stanęła pomiędzy nami.



I czemu usta nieświęte

Nieświęta modlitwa plami?

I czemu okna zamknięte

Stanęły pomiędzy nami?



Nie trzeba, nigdy nie trzeba

Po nocy trwać pode drzwiami;

Te drzwi od ziemi do nieba

Niech stoją pomiędzy nami.